Op zondag 11 juli waren er straatprotesten tegen de voedseltekorten, schaarste van medicijnen en elektriciteitspannes in de gemeente San Antonio de los Baños. President Miguel Díaz-Canel ging onmiddellijk ter plekke, waar het eerste protest plaats vond en ging er in dialoog met de mensen over hun zorgen. Die worden in de allereerste plaats veroorzaakt door 60jaar VS-blokkade die de laatste jaren nog enorm werd aangescherpt

Lees en deel onze solidariteitsverklaring
Kom naar de solidariteitsactie, donderdag 15 juli 17u30 Centraal Station Brussel 

Het klopt, Cuba's economische situatie is zeer ernstig. De impact van de pandemie en de verstrengde blokkade zorgt ervoor dat de situatie heel moeilijk is voor de Cubaanse bevolking. Maar we moeten alert zijn. Oproepen voor 'humanitaire' interventie zijn cynisch na 60 jaar verstikkende blokkade en niet ingegeven door bezorgdheid voor de precaire situatie van de Cubaanse bevolking. Waarom werd te midden de pandemie de VS-blokkade enkel nog maar vestrengd dan? Meer dan ooit is ons humanitair solidariteitsproject politiek noodzakelijk. Oprechte internationale solidariteit in plaats van humanitair interventionisme. Lees verder en steun Cuba! 

De opbouw van een socialistische maatschappij moet gebeuren in moeilijke omstandigheden. De revolutionaire leiding beschikt over weinig ervaring en de VS doen er alles aan om de revolutie te ondermijnen. De opbouw gebeurt dan ook met vallen en opstaan.*
Na de overwinning van de 26 juli beweging wordt een brede overgangsregering gevormd. Deze voert een aantal hervormingen door zoals de afschaffing van het grootgrondbezit, nationalisering van enkele grote bedrijven, verhoging van lonen, enz. In 1960 voeren de VS hun agressie op.*
Na de staatsgreep van Batista in 1952 richt een jonge advocaat, Fidel Castro, een rebellenleger op. Ze vallen een kazerne aan maar de opstand mislukt. Enkele jaren later startten ze een guerrillastrijd vanuit de bergen. In twee jaar tijd verslaan ze het best bewapende leger van Latijns-Amerika.*

De nieuwe republiek na de onafhankelijkheid is in feite een semi-kolonie van de VS. De politieke en sociale situatie is zeer wankel. In de jaren dertig wordt na een volksopstand een revolutionaire republiek ingesteld. Maar die wordt na enkele maanden ongedaan gemaakt door een staatsgreep.* 

 In 1492 wordt Cuba ontdekt door Columbus en meteen ingelijfd als Spaanse kolonie. Een kleine vierhonderd jaar later vechten de eilandbewoners voor hun onafhankelijkheid. Maar de VS mengen zich in de strijd. Ze ‘helpen' Cuba de onafhankelijkheid te bereiken, maar maken van het eiland in feite een semikolonie.*

De kloof tussen Cubanen die enkel over pesos beschikken en zij die op een of andere manier aan dollars of CUC’s zien te geraken is in cijfers uitgedrukt niet zo groot, maar ze heeft wel een belangrijk psychologisch en ontwrichtend effect. We bekijken in dit slotartikel ook hoe de internationale context de toekomst van de Cubaanse revolutie kan bepalen.*

Armoede is geen noodlot, maar een kwestie van herverdeling, van machtsverhoudingen en dus van politiek. Weinig landen tonen dit zo helder aan als Cuba. Het land heeft een BNP per inwoner dat negen maal lager ligt dan België, maar geeft een score op sociaal vlak vergelijkbaar met de rijkste landen.*
Wat het precieze inkomen is van een Cubaan is relatief gemakkelijk te achterhalen. Maar wat hij zich daar nu precies allemaal mee kan aanschaffen, dat is een heel andere zaak. We leggen de verschillende puzzelstukken uit vorig artikel bij elkaar en komen tot verrassende vaststellingen.*  
De Cubanen verdienen gemiddeld 415 peso per maand, dat is omgerekend 12 euro. Toch kunnen ze zich zaken veroorloven die enkel weggelegd zijn voor de rijken van Latijns-Amerika. Dit artikel probeert deze schijnbare contradictie op te helderen.*

Toen Raúl Castro de plaats innam van zijn broer voorspelden de westerse media een belangrijke koerswijziging. Raúl zou een meer marktgerichte aanpak voorstaan en het Chinese model genegen zijn. In dit artikel leggen we uit waarom dit niet zal gebeuren.*

Pagina's